บ้านหลังแรกของข้าพเจ้า
เชื่อว่าเราทุกคนเมื่อทำงานมาถึงวัยกลางคนที่ยังไม่มีบ้านเป็นของตัวเองคงจะมีความฝันที่อยากจะมีบ้านแสนรักสักหลังกันทุกคน ข้าพเจ้าอยากมีบ้านเป็นของตัวเองการคุ้มครองที่ทรงมีให้เสมอ….
ประมาณกลางเดือนกันยายนปีนี้ช่วงที่มีมรสุมเข้าที่กรุงเทพฯ คงจำกันได้ วันนั้นมีฝนตกหนักและพายุแรงมากนมัสการวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2016
7.2.2016
พระเจ้าที่เราต้องถวายพระเกียรติ
(ฮบ.13:20)
โดย ผป. วินัย นิเวศน์รังสรรค์
7.2.2016
ก้อนเนื้อแห่งความวิตกกังวล
ตั้งแต่ข้าพเจ้าเรียนจบกลับมาทำงานที่มหิดล ข้าพเจ้าคลำเจอก้อนเนื้อเล็กๆที่บริเวณต่อมน้ำเหลืองที่คอด้านซ้าย ก้อนเนื้อก้อนน้อยนี้ก็มีขนาดใหญ่ขึ้นทีละเล็กละน้อยตามเวลาที่ล่วงเลยผ่านไปจนช่วงหลังๆมีขนาดใหญ่ขึ้นและยาว 2.5 เซนติเมตรและเริ่มรู้สึกเจ็บบ้างเป็นครั้งคราวช่วยด้วยไฟไหม้ !
ปลายเดือนพฤศจิกายน ปีที่แล้วข้าพเจ้าประสบปัญหาวิกฤตแบบไม่เคยคิดฝันมาก่อนที่ที่ทำงาน เช้าวันหนึ่งขณะขับรถไปทำงานเพื่อนสนิทของข้าพเจ้าโทรเข้ามือถือมาบอกกับข้าพเจ้าด้วยน้ำเสียที่ร้อนรนว่าไฟไหม้ห้องปฏิบัติการ
ความกลัวที่สุดในชีวิตของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าอาจจะเป็นชาวสุขุมวิทที่ป่วยมากสักหน่อย ตอนกลับมาใหม่ๆข้าพเจ้าต้องปรับตัวอย่างมากกับการจลาจลบนท้องถนน ต้องทำใจกับสภาพถนนแถวบ้านข้าพเจ้าที่มักจะกลายเป็นลานจอดรถที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ อยู่เสมอ อีกทั้งต้องปรับตัวเข้ากับระบบราชการ ทุกครั้งที่พบกับความสับสนวุ่นวายในชีวิตอาจารย์ใหม่ทรัพย์สมบัติในโลกนี้ล้วนไม่มีความหมาย
ข้าพเจ้าเกิดในครอบครัวพุทธที่เคร่งครัดมากเป็นหลานผู้หญิงคนโตในบ้านที่มีความสุขสมบูรณ์พร้อมทุกอย่าง ข้าพเจ้ามีคุณตาคุณยาย 3 คู่ ท่านเป็นพี่น้องกัน เราอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ มีบ้านหลายหลังอยู่ร่วมกันโดยไม่ได้กั้นรั้วแบ่งบริเวณ
ถวายเกียรติพระเจ้าด้วยการถวายตัว
(โรม 12 : 1-2 )
โดย ศจ. เทอดศักดิ์ อัครสวาท
31.1.2016








